بسم الله الرحمن الرحیم

وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ

بعد از غارت هند، پرستندگان اینگ باید سراغ جای دیگری می رفتند. عنکبوت ها پس از آنکه نیش زهر آلودشان را در گردن مادرمان فرو کردند، بر پشت پیکر نیمه فلج اش تخم نهادند تا فرزندان شومشان، پس از تولد، از گوشت تازه تن مادرمان تغذیه کنند.

هیهات که در آن روزگار دشوار فرزندی که در زمره ناخلفان از نوادر بود به جای آنکه پشت و پناه مادر باشد بر مادر خویش طغیان کرده و گردن بند از گردن و گوشواره از گوش او می کند أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ.

عنکبوت زادگان پروار شدند بس که دریدند مادرمان را. چیزی نگذشت که عنکبوت زادگان بالغ شدند و آماده برای تولید مثل. نوبت یافتن طعمه بود. طعمه ای راحت الحلقوم، بی دفاع، هابیل وش. کاوشگران در جستجوی طعمه های مناسب تدارک سفر دیدند و عازم شدند. گروهی عازم غرب وگروهی عازم شرق. توشه ها شان را از پاره های تن مادرمان برداشتند.

توشه ی سفری دور و دراز، به آنسوی اقیانوس ها. روزگار آبستن خبری تکاندهنده بود؛ کاوشگران طعمه ها را یافتند. ابتدا در غرب. پس از آن بود که عنکبوت های جوان به جهب جفت گیری و تولید مثل کرور کرور در پی گروه کاوشگر وارد میشدند. کاوشگران طعمه ها را دوباره هندیان نام نهادند. چرا که در زبان عنکبوت، تجربه، هندی را مترادف طعمه کرده بود (هنوز از پس قرنها سکوت اضطراب کودکی خردسال که از خوف دژخیمان فرود آمده از زاتورن، پشت دامن مادرش پناه گرفته بود، که سر نیزه ی صیاد شکم مادرش را درید، که در پیش چشمان کودک صیاد از پوست سر پدر او برای ریش تراشش جلد ساخت، گلویم را به سختی میفشارد و مگر میتوانم فرار کنم از سنگینی نگاهش و به کجا فرار کنم به کدام کرانه تاریخ به کدام گوشه ی زمین که سرشار نباشد از هزاران هزار طفل دیگر بر کنار اجسام بیجان عزیزانشان در خون نشسته، مویه کنان، نفرین بر این قوم . افسوس که طفلکانم اغلب از خردی نمیدانند که نفرین چه معنا دارد؛ و من چگونه زنده ام.)

در شرق هم قصه پر غصه بود. طعمه ها هر کجا که بودند، در هر مرام و مسلکی بودند، نزد عنکبوتان توفیری نمیکرد که از آن حیث طبقه بندیشان کنند؛ همه هندی بودند. از این رو شناسۀ آنها را در زبان عنکبوت نام عنکبوتی که فاعل شناسا بود کردند. او که طعمه ی اویند: کلمبیا، رودزیا، تاسمانیا… این امرچندان عجیت نیست. بلکه در نزد عنکبوت شناسان امری علی السویه تلقی میگردد:

مه فشاند نور و سگ عو عو کند
هر کسی بر هستی خود میتند

این ماهیت زبان سوبژکتیو عنکبوت است. هستی به سبب هست بودنش مهم نیست بلکه تنها به اعتبار طعمه بودنش. حال چه در دام تارهای چسبان باشد، چه در انحاء دیگر دام. بسته به رسته عنکبوت. که اگر فیلسوف باشد در دام ذهن و زبان صوری و ساخت های زبانی و اگر فی المثل ریاضیدان باشد در دام تارهای ساخت های صوری تنیده از اصول موضوعه. حقیقت برای عنکبوت چه معنا دارد جز آنچه که در دامش افتاده یا حد اکثر میتواند بیفتد. و علم برایش چه میتواند باشد جز قدرت تسخیر.

تو مپندار که عنکبوت تنها طعمه هایی از عالم خارج را به نیش می کشد، هرگز. او از خود شروع کرد. در درون سلوک کرد. ابتدا نفس ناطقه اش در درون او نفس ملهمه را به بند کلمات و صورکشید، به بند أَسْمَاء سَمَّيْتُمُوهَا؛ با زهر انانیت افلیجش کرد و تخم متافیزیک غرب را بر گرده اش نهاد. و از دیگرسو نفس اماره اش در معیت نفس ناطقه، نفس لوامه را به بند استغفال و استدلال کشیدند و سپس او را تکه تکه کرده و خوردند. آنچه دیروز و امروز تاریخ در بیرون وجودش دیدیم، اغلب تاویل به آن دارد، و تصویر آن است که به عالم تعین آمده. بدینسان در غیب بر اینان بسته شد وهمه چیز بر ایشان صوری گشت و مائده هاشان زمینی

وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا

چرا در وجودشان حرص و ولعی بی انتها نبینی که زمین تنها عرصه استیلا و زمان تنها مجال استمهالشان است (كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا…). که اینها همه ابعادند و ابعاد همه اعراض اند و مگر کسی از رنگ آب سیراب گردیده که وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء حَتَّى إِذَا جَاءهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ.

تعدد طعمه ها و همچنین هابیل وشیشان که میراث روزگار امت واحده صدر تاریخ بود، کار عنکبوت ها را بسیار ساده کرد. بزودی انبوه شدند. و دوباره عزم شرق کردند مگر اینبار خورشید را به دام کشند. مقصد هجوم این بار سرزمینهای مقدس بود. معراج گاه محمد و عیسی، طور موسی کلیم، برای بستن آخرین باب آسمان. هم اکنون که این کلمات در دام سطور می افتند قرنی از شروع ثخم گذاری مجدد عنکبوت ها بر گرده پروانه های مسجد الاقصی میگذرد. امتی نیمه جان شده از زهر پرستندگان اینک، و روزگار علی الظاهر برایشان بر همان منوال می نمود که بود. غافل از آنکه زمان بر مدار امام غایب است.

و مگر هستی جز کلمات است و مگر ما جز کلماتیم و مگر جز کلمات است آنچه از ما سر میزند. اسم، اسمی تازه از غیب بود. الاسماء تنزل من السماء، که وَلِلَّهِ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ. اسم تازه ای طلوع کرد، روح الله، فجر روز ششم. و در زیر نور او بود که سرانجام به وضوح دیده شد که امت محمد، امت آخرزمانند نه هابیل وشان صدر تاریخ. و در این حرب آخرزمان پور حضرت خیبر گشا، علمدار لشکر شرق، فریاد برآورد

اقول لکم یا شعبنا فی فلسطین، ان اسرائیل هذه التی تملک اسلحه النوویه، و اقوی سلاح الجو فی المنطقه، ولله هی اوهن من بیت العنکبوت

حاشا، این ندا جز پژواک صدای تو نیست، طنین اش را میشناسم. تو که منبر بر فراز نی کردی. تو که بر اوج معراج نی رفتی. از معراج محمد قاب قوسینی مانده بود؛ و آن همان نیزه بود که تو برآن گردن افراختی. اکنون پژواک صدای توست طنین انداز شده، در کرانه تاریخ در کوه جبل عامل. فراموش نخواهیم کرد که ایمان تو به تنهایی مسیر دجله تاریخ رابه دیگر سو عوض کرد و فلق روز هفتم از شفق خون تو خواهد خاست، ومن یتوکل علی الله فهو حسبه.

وَقَضَيْنَا إِلَيْهِ ذَلِكَ الأَمْرَ أَنَّ دَابِرَ هَؤُلاء مَقْطُوعٌ مُّصْبِحِينَ

تاسوعای 1432

در خیال ما نیاید مـأمن و مأوا جز او

زین سبب مارا نباشد غیر وصلش آرزو

ما سیه مست پروندوشیم گو این با عسس

لیک امشب جای می خون کرده ایم اندر سبو

خمسه الایام ما زین سته یوم البیع بود

ای فغان زین گردش ایام یوم الجمع کو

ما گدایان را اگر الطاف شه همره شود

افسر وجام و نگین را باز گیریم از عدو

خیل عیاریم و از گردون برون آریم گرد

بانگ هو هو ها بر آریم از دل این های وهو

معجز موسای ما بگشود راه هفتمین

محور قبله کنیم آخر تراز از هشت سو

این کتاب بسیار قدیمی هست اما با این قدمتش هنوز از لحاظ شمارگان جزو پرتعدادترین‌هاست. نکته‌ی عجیب در مورد این کتاب اینه که می‌گن نویسنده‌ی خاصی نداره. یعنی کسی که بنشینه و بنویستش. این‌طور می‌گن که محتویات کتاب رو خدا از طریق یه فرشته، به شخصی به نام محمد پسر عبدالله می‌گفته و او هم برای مردم می‌خونده. عده‌ای هم بودن که این سخنان رو حفظ می‌کردن یا می‌نوشتن. ادعایی که در خود کتاب مطرح شده این هست که از طریق همین خواندن کتاب برای مردم، محمد آن‌ها را تزکیه می‌کرده و بهشون «کتاب» و «حکمت» می‌آموخته. از انحصارطلبی نویسنده کتاب هم همین بس که ادعا می‌کنه کسانی که از این کتاب استفاده نکنن گمراه هستن.

خوش‌بختانه این کتاب به فارسی هم ترجمه شده و برای همه دوستان قابل دست‌رسی هست. اکیدا به همه‌ی دوستان و خودم توصیه می‌کنم که این کتاب رو تهیه کنن یا اگر احیانا قبلا تهیه کردن، بخونن و بخونمش. این کتاب به‌صورت ۱۱۴ بخش تقسیم شده. هر کدام از این بخش‌ها رو می‌تونید به‌صورت بند-بند بخونید. گاهی ممکنه که تصور کنید این بندها به هم ارتباط مشخصی ندارن، اما عجله نکنید. اگر چندبار بخونید و سعی کنید بندها رو از هم تشخیص بدید، می‌تونید با تکرار چندباره نکات بسیار خوبی از توش بفهمید.

نمونه‌ای از یکی از صفحات این کتاب رو در تصویر زیر مشاهده می‌کنید.

فاتحة الکتاب قرآن

سفر به اورشلیم

بخشی از کتابی‌ست در حوزه‌ی کودک و نوجوان به نام «بازی‌هایی برای تقویت احساس» [اگر اشتباه نکرده باشم]. طرح جلدش دخترکی بود که پسرکی را می‌بوسید و لپ‌هاشان گل انداخته بود. برداشتم و به تصادف صفحه‌ای را باز کردم. نتیجه چیزی بود که در تصویر می‌بینید.

جالب است؛ تصور کنید چه فرهنگی(!) با چه هدفی چنین کتابی را تالیف کرده است و چه فرهنگی(!) با چه هدفی ترجمه کرده و چه بافرهنگی به‌ش مجوز داده است.

شکوفه‌های بهاری، ارتفاعات شمال تهران

شکوفه‌ی بهاری، ارتفاعات شمال تهران

دو ردیف درخت بزرگ‌سال، ارتفاعات شمال تهران

غروب خورشید در آینه خودرو، جاده اردستان-نایین

غروب خورشید، جاده اردستان-نایین

درخت‌های انار حیاط خانه‌ی حاجی‌بابا، یزد، وسط کویر

گربه‌ی غرانِ عمو (نامش مادربزرگ است)، خانه‌ی حاجی‌بابا
[حقیقتش عکس منتخب خودم است. برای دوربین یک تلفن هم‌راه عکس بسیار خوبی‌ست]

کوچه و گذر قدیمی، روبروی بازار سنتی یزد

بازار طلافروش‌ها، بازار سنتی یزد

کرکره‌ی قدیمی یک دکان، بازار سنتی یزد

گل سرخِ حیاط خانه‌ی آقاجون، یزد، وسط کویر

دوچرخه

*: این دوچرخه متعلق به پدربزرگِ مرحوم است که گوشه‌ی حیاط خاک می‌خورَد.

وقتی که در جام شفق مل کرد خورشید     بر خشک‌چوب نیزه‌ها گل کرد خورشید

دریافت پرونده‌ی صوتی شعر
شعر از علی معلم دامغانی ]]> http://salman.mohammadi.ir/blog/1388/10/aashooraa/feed/ 32 http://salman.mohammadi.ir/blog/1388/09/funeral/ http://salman.mohammadi.ir/blog/1388/09/funeral/#comments Sun, 20 Dec 2009 21:58:14 +0000 سلمان http://salman.mohammadi.ir/blog/?p=818 معلم زبانی داشتیم که روحیات منحصر به فردی داشت. بعضی وقت‌ها که قاطی می‌کرد شروع می‌کرد بی‌پرده صحبت کردن. یادم نیست یک‌بار سرِ چی شد که یاد مراسم تشییع شاملو افتاد و می‌گفت یه عده جنب دنبال جنازه‌ش راه افتاده بودن و …

برای یادآوری آینده‌ها: امروز آقای منتظری دار فانی رو وداع گفت.