شکوفه‌های بهاری، ارتفاعات شمال تهران

شکوفه‌ی بهاری، ارتفاعات شمال تهران

دو ردیف درخت بزرگ‌سال، ارتفاعات شمال تهران

غروب خورشید در آینه خودرو، جاده اردستان-نایین

غروب خورشید، جاده اردستان-نایین

درخت‌های انار حیاط خانه‌ی حاجی‌بابا، یزد، وسط کویر

گربه‌ی غرانِ عمو (نامش مادربزرگ است)، خانه‌ی حاجی‌بابا
[حقیقتش عکس منتخب خودم است. برای دوربین یک تلفن هم‌راه عکس بسیار خوبی‌ست]

کوچه و گذر قدیمی، روبروی بازار سنتی یزد

بازار طلافروش‌ها، بازار سنتی یزد

کرکره‌ی قدیمی یک دکان، بازار سنتی یزد

گل سرخِ حیاط خانه‌ی آقاجون، یزد، وسط کویر

«امام خمینی(ره) در پیامی ضمن محكوم كردن حمله اسرائیل به جنوب لبنان و سوریه با آوردن كلمه استرجاع در ابتدای پیام، نارضایتی خود را از سكوت و بی‌تفاوتی كشورهای اسلامی ابراز داشت. پیامی كه در ۱۷ خرداد ۱۳۶۱ منتشر شد: «من كلمه مباركه استرجاع را نه برای جنایات اسرائیل و شهادت و آسیب بسیاری از مسلمانان مظلوم جنوب لبنان عزیز می‌گویم، گرچه آن هم استرجاع دارد و نه برای شهرها و روستاهای آن كشور اسلامی كه بدست جنایتكار رژیم صهیونیستی كافر اسرائیل، اشغال و خراب شده است، گرچه آن هم استراجاع دارد، و نه برای آواره شدن هزاران خواهر و برادر آن محیط مظلوم اسلامی گرچه آن هم استرجاع دارد…. بلكه برای بی‌تفاوتی كشورهای اسلامی یعنی حكومت های آنها استرجاع می‌كنم و ایكاش فقط بی‌تفاوتی بود. من استرجاع برای پشتیبانی بسیاری از حكومتها از اسرائیل و صدام این دو ولد نامشروع آمریكا می كنم. من و هر مسلمانی در هر جا هست باید استرجاع كنیم برای كمك‌های مادی و معنوی دولت‌های كشورهای اسلامی به آمریكا ـ رأس جنایتكاران و اسرائیل و بعث عفلقی كه پیاده كننده منویات شوم آمریكا و صهیونیسم جهانی است»…» +

«احمد در آن ملاقات خدمت «آقا»[مقام معظم ره‌بری] عرض كرد: یعنی خداوند متعال ما را انتخاب كرده كه برویم با اسرائیلی‌ها بجنگیم؟ آقا فرمودند: بله! شما نماینده نظام هستید، بروید آنجا و جلوی اسرائیلی‌ها را سد كنید» +

چهار ایرانی ربوده شده (از http://www.4diplomats.net)

«نیروهای نظامی ایران موسوم به قوای محمد رسول‌ا…(ص) در حالی كه هنوز غبار جهاد و شهادت‌طلبی را در جبهه‌های جنوب و غرب كشور را بر سر و رو داشتند، به فرماندهی حاج احمد با سربندهای متبرك به «الی بیت‌المقدس» به طرف حرم «حضرت زینب» عازم شدند. مردمان داغ‌دیده سوریه و آوارگان لبنان با فریادهای بلند آمیخته با اشك چشم فریاد می‌زدند «یا لبنان یا لبنان … هذا جیوش‌القرآن» و «خیبر خیبر یا صهیون جیش محمد قادمون»…» +
«صبح روز چهاردهم تیر ۱۳۶۱ به احمد اطلاع داده بودند كه نیروهای ارتش اسرائیل و متحدان فالانژیست آن‌ها، قصد محاصره و تصرف سفارت ایران در بیروت را دارند. حاج احمد به اتفاق سه نفر دیگر از هم‌رزمانش از دمشق به سوی بیروت حركت می كند. ساعت دوازده و نیم ظهر همان روز اتومبیل حامل او هم‌راهانش در یك پست ایست و بازرسی متعلق به شبه‌ نظامیان مارونی حزب كتائب، متوقف و سرنشینان خودروی مذكور به رغم مصونیت دیپلماتیك، توسط فالانژهای تحت امر رژیم تل‌آویو به گروگان گرفته می‌شود و دیگر بعد از آن هیچ‌كس احمد را ندید» +

چیزی حدود ۱۰۰۰۰ روز از چنین روزی می‌گذرد و ما هرساله شاهد کم‌رنگ‌تر شدن این موضوع نزد نخبگان و عدم پی‌گیری جدی مساله از سوی مسئولین امر هستیم

۱۰۰۰۰ روز گذشت (دوئل aheney.blogfa.com)

در ادامه مستحب است این نوشته خوانده شود

از همه‌ی خوانندگان این مطلب درخواست می‌شود تا در صورت امکان، مطلبی در این باب بنگارند. اگر مطلب خوبی نوشتید و محلی برای انتشار آن ندارید می‌توانیم در همین‌جا منتشرش کنم. همین‌طور می‌توانم نحوه‌ی راه‌اندازی یک وبلاگ در کم‌تر از یک ربع را یادتان دهم

حالا قضیه چیه؟ حدس بنده و نزدیکان اینه که خیلی از مردم ساکن تهران به دلیل این‌که در تمامی دوره‌ی تبلیغات، رای‌گیری، شمارش آرا و کلا در بازه‌ی انتخابات با افرادی هم‌رای با خودشون برخورد داشتن -و البته نمود ظاهری حامیان موسوی در خیابون‌ها تو شب‌های آخر خیلی بیش‌تر بود- و رای موسوی تو تهران چیزی حدود ۳۰۰ هزار نفر بیش‌از رییس‌جمهور منتخب هست، تصورشون اینه که تو انتخابات تقلب شده. شخص موسوی و جریان حامی اون هم از ماه‌ها پیش این شبهه رو مطرح کرده بودن و دقیقا در راستای یک انقلاب مخملی این کار رو پیش بردن. قدرت رسانه‌ای اون‌ها هم خصوصا تو اینترنت بی‌نظیر بود. همین‌طور سعی کردن که احمدی‌نژاد و به تبع اون حاکمیت رو دروغ‌گو و فریب‌کار نشون بدن. طبیعیه که در چنین شرایطی حامیان موسوی بعد از اعلام نتایج شوکه بشن و تصور کنن که تقلب رخ داده… چه دردسر؟ ماجرا این‌جوری شده که مردم شبا می‌آن پشت‌بوم، تکبیر می‌گن. حالا طرح مسالمت آمیز  و دوستانه‌ی ما اینه که می‌ریم پشت بوم؛ وقتی اونا می‌گن «الله اکبر»، ما می‌گیم «خامنه‌ای ره‌بر». این خیلی حال می‌ده. امتحان کنید اگر فرصت کردید. گاهی شعارهای دیگه‌ای هم می‌دن. مثلا می‌گن: «مرگ بر دیکتاتور»؛ که در ادامه‌ش می‌گیم : «چه میرحسین، چه دکتر». یا امشب یکی که دید این‌طوریه و ما داریم پاسخ می‌دیم، سریع انگ «چماق‌دار» رو زد به ما و گفت: «مرگ بر چماق‌دار»؛ ما هم با اندکی تامل افاضه کردیم: «کله‌ش بره بالا دار». گمون کنم در این لحظه‌ی تاریخی بندگان خدا کم آوردن.

یکی دیگه از شعارها که محض خنده ساخته شده و امشب مورد استفاده قرار گرفت این بود: «اینترنت پرسرعت، ارزان باید گردد»

این کار خاصیت داره به دلایلی: یکی‌ش اینه که عده‌ای از توهم اکثریت مطلق می‌آن بیرون. بعدیش اینه که می‌بینن انصافاً این‌طرف هم کسایی هستن که چماق‌دار و مزدور و اینا نیستن و به احمدی‌نژاد رای دادن. بعدیش ایجاد فضای شادی و شعف برای جوانان این مرز و بومه که برای خود من بسیار مشعوف‌کننده بوده.

پس‌نگاشت: در طی انجام این طرح دوستانه سعی کنید اهانتی به کسی روا داشته نشه. تا به امروز هم ما نه اهانتی کردیم و نه اهانتی شنفتیم.
درخواست: اگر شعار جالب دیگه‌ای به نظرتون رسید، استقبال می‌شه.

پس‌نگاشت: ما هم‌چنان اهانت نکردیم اما از کسایی که مدعی «ادب مرد به ز دولت اوست» هستن بسیار شنفتیم. متاسفم واقعا. از کسایی که توهم مبارزه با فاشیسم رو دارن رفتارهای فاشیستی خیلی بیش‌تر سر می‌زنه تا ماها که محکوم به فاشیست بودن می‌شیم. الان سخت می‌تونی کسی رو پیدا کنی که به مچش پرچم ببنده و خیالش از بابت برخورد مخالفین راحت باشه اما از اون طرف تا دلت بخواد با خیال راحت همه چیز سبز می‌بندن به همه‌جاشون. تو زمان تبلیغات هم ملت واهمه داشتن از این‌که اگر به ماشینشون پرچم وصل کنن صدمه ببینه اما از اون‌طرف چی؟ عده‌ای از اون‌طرفی ها که -به قول یکی از قصد می‌زنن به هم (بعضی جاهای خاص البته) و بعد می‌زنن زیر خنده و این شروع یک آشنایی می‌شه براشون و …،- صدمه دیدن ماشینشون مثل از دست دادن یه پنج ریالی برای ماهاست.

آیا واقعا پذیرفتن شکست این‌قدر سخته؟ حتی این‌قدر که حامیانمون رو به‌عنوان پیاده‌نظام بفرستیم دم کتک‌خوری، خودمون چانه‌زنی بکنیم؟

ننگ بر میرحسین موسوی! ننگ! کسی تو اطراف این‌ها نیست که بگه «ادب مرد به ز دولت اوست»؟ کسی نیست بگه «میزان رای ملت است»؟ کسی نیست از امامی حرف بزنه که این مردک تو این مدت حرفش رو می‌زد؟ ننگ بر دروغ‌گوی فریب‌کار! ننگ!

هی به‌شون می‌گیم تو زمین فساد نکنین. می‌گن ما اصلاح‌طلبیم. بابا! باور کنین اینا مفسدن؛ ولی خب، شعور ندارن. بعد تازه وقتی می‌گیم عین مردم ایمان بیارین، می‌گن مث این احمق‌های سفیه(مردم رو می‌گن!)؟ غافل از این‌که خودشون احمق‌اند و نمی‌دونن.

ترجمه‌ی آزادی بود از آیات ۹ تا ۱۳ از سوره‌ی مبارکه بقره

خب بریم سراغ حرف خودمون

احمدی‌نژاد با قاطعیت پیروز انتخابات شد

هاشمی، خاتمی، موسوی

کودک

ریش‌سفیدها

کاردستی

داشتیم از خیابون جردن می‌اومدیم پایین. ماشین‌ها کیپ تا کیپ وایساده بودن. هر چند قدمی هم یه عده از ماشینا ریخته بودن پایین و …
یه جا خیلی جالب بود. یه عده شعار می‌دادن «ریشه‌کن فقر و فساد، میرحسین موسوی». فکرشو بکن تو خیابون جردن، اون موقع شب، محله‌ای که از فقر(!) و فساد(!) چه زجرهایی که نکشیده. خاطرمون منبسط شد کلی. اگر دست‌آورد دکتر تو این چهار سال فقط همین یه مورد باشه که جردن‌نشینا شعارشون از بین بردن فقر و فساد و تبعیض باشه باید دستشو بوسید.

یک کیلو سیب‌زمینی بیش‌تر از سه کیلو؟!

وقتی اومدیم بیرون، هوا(!)داران موسوی شعار می‌دادن «هرکی که بی‌سواده، با احمدی‌نژاده». تازه می‌فهمم منظورشون چی بوده. خب معلومه که ۱ کوچک‌تر از ۳ هست.

تحمل مشقات برای سیب‌زمینی

بودن افرادی که با سختی فراوان برای گرفتن چند کیلو سیب‌زمینی اومده بودن.

دخترک سیب‌زمینی فروش

دخترک بی‌چاره برای چند کیلو سیب‌زمینی رنج و سختی و گرمای هوا رو به جون خریده بود. نگاه به توضیحات عکس نکنید. اشتباه نوشته «سیب‌زمینی فروش»

چپ، راست، کارگزار علیه سیب‌زمینی

این آقا هم که از ماجرا پرته. دوست گرامی بدو سیب‌زمینیت رو بگیر. این حرفا چیه می‌زنی؟

کودک گرسنه و مشتاق سیب‌زمینی

این کودک خیلی سیب‌زمینی دوست داره. می‌بینید دستش رو هم دراز کرده که یه نفر به‌ش سیب‌زمینی بده.

سرمایه جوانی، فدای سیب‌زمینی

این آقا هم خیلی وضع اقتصادی و عقلیش خرابه. می‌خواد جوانیش رو فدای سیب‌زمینی کنه.

خیل مشتاقان سیب‌زمینی

این جمعیتی که می‌بینید برای گرفتن سیب‌زمینی این‌جا جمع شدن. قضیه‌ی مرگ موش و صف و … رو که یادتونه؟

سرخوردگی حاصل از کمبود سیب‌زمینی

این‌ها هم دوستانی هستن که سیب‌زمینی به‌شون نرسیده. دست از پا درازتر دارن بر می‌گردن خونه.

البته هوا(!)داران موسوی به ریش و پشم و این‌ها هم گیر دادن ولی موضعشون با همینای موسوی رو روشن نکردن. اعتقاد داشتن که بسیجی وحشی شده. اعتقاد داشتن که «دروغ ممنوع». ما هم یکی از همین نوشته‌های «دروغ‌گو دشمن خداست» رو برداشتیم با اخوی کوچک‌ترمون زدیم وسط رفقای هوا(!)دار موسوی. گذاشتیم کنار نوشته‌ی حامیان محمود احمدی‌نژاد. اینقذه حال داد. هر کدوم در باب دروغ‌گویی صحبت می‌کردن اینو می‌گرفتم جلوشون. اصلا لذت‌بخش بود. همون‌جا بود که فهمیدم که برای سیب‌زمینی رفته بودیم. فهمیدیم که همه‌مون بی‌سوادیم. فهمیدیم که اگر تقلب نشه موسوی اول می‌شه (! p:) کلی اطلاعاتمون زیاد شد.

پس‌نگاشت: عکسا رو خودم گرفتم

خیلی فضای خوبی بود. تا قبل از این‌که بریم اون‌جا کلی حالم گرفته بود. اصلا شارژ شدم. پیش‌نهاد می‌کنم بیاین یه بار هم که شده.

اون وسط یه خانم و آقایی (زن و شوهر بودن) حدوداً سی ساله. روحیه‌ی جالبی داشتن. اومده بودن ساعت ۱ شب مباحثات رو گوش می‌کردن. عین آدمایی که دنبال حقیقتن. خیلی ازشون خوشم اومد. اون دختره هم خوب بود که پدرش شهید شده بود و به دفن شهدا تو دانش‌گاه معترض بود. ظاهر مذهبی‌ای نداشت. از چپ‌چپ نگاه کردن(!) بچه‌ها وقتی از حیاط جلوی مسجد رد می‌شد دل‌خور بود. وقتی پسره‌ی انجمنی پابرهنه پرید وسط بحث، رفت اون پشت و …

اون پسر آن‌کادره هم خوب بود. اونم پسر شهید بود. کلاه به سره هم منطقی بود. گرچه اینا هیچ‌کدوم احمدی‌نژادی نبودن ولی همه‌شون تو نظام بودن.

اون دوتایی هم که این بچه، منو در مقابلشون تنها گذاشت خوب بودن. کاش تنها می‌ذاشت. نامرد به طرف‌داری از اونا تیکه هم می‌انداخت اون وسط. سعی می‌کردن منطقی باشن. تصورشون این بود که ماها پول گرفتیم از احمدی‌نژاد دفاع کنیم. دلم می‌سوخت که چه‌طور باید هم کاهش فروشش رو قبول کنه هم تعالی و عزت کشور رو. با شکم گرسنه می‌شه در مورد تعالی حرف زد؟ با شکم گرسنه و شلوار ۷۰ هزار تومنی چه‌طور؟

اون راننده‌هه که آخر سر اومد پرسید چه‌خبره! اونم خیلی خوب بود. خیلی از سرحالیم به خاطر اونه. پرسید چیه؟ گفتم طرف‌دارای موسوی و احمدی‌نژادن، بحث می‌کنن. کفت ما که نمی دونیم به کی رای بدیم. گفتم خب به احمدی‌نژاد رای بده دیگه. براش دستی تکون دادم و یه کم دورتر شدم. اومد کنارم گفت «کدومشون با ره‌بر به‌ترن؟». به قیافه‌ش اصلا نمی‌اومد. به‌ش گفتم. گفت پس ما هم به … رای می‌دیم.

شب خاطره‌انگیزی بود. کمی از حسی که جوونا اوایل انقلاب چشیدن رو چشیدم. رو پا وای‌میستادن تا خود صبح مباحثه می‌کردن. خفن بودن‌ها…

هرز می‌گه دوشنبه (امروز) ساعت شیش، میدون تجریش. نمی‌تونم به‌ش بگم چی‌کار دارم ولی نمی تونم برم. به‌ش می‌گم که به رفقا خواهم گفت.