حیف بود آخرین نوشته (ی یکی از دوستان) از صدر نوشته‌جات پایین‌تر بره. لذا دعوت می‌کنم دوباره « و من یتوکل» را بخوانید

شکوفه‌های بهاری، ارتفاعات شمال تهران

شکوفه‌ی بهاری، ارتفاعات شمال تهران

دو ردیف درخت بزرگ‌سال، ارتفاعات شمال تهران

غروب خورشید در آینه خودرو، جاده اردستان-نایین

غروب خورشید، جاده اردستان-نایین

درخت‌های انار حیاط خانه‌ی حاجی‌بابا، یزد، وسط کویر

گربه‌ی غرانِ عمو (نامش مادربزرگ است)، خانه‌ی حاجی‌بابا
[حقیقتش عکس منتخب خودم است. برای دوربین یک تلفن هم‌راه عکس بسیار خوبی‌ست]

کوچه و گذر قدیمی، روبروی بازار سنتی یزد

بازار طلافروش‌ها، بازار سنتی یزد

کرکره‌ی قدیمی یک دکان، بازار سنتی یزد

گل سرخِ حیاط خانه‌ی آقاجون، یزد، وسط کویر

دوچرخه

*: این دوچرخه متعلق به پدربزرگِ مرحوم است که گوشه‌ی حیاط خاک می‌خورَد.

دومش: بعد از ساعت اداری یکی از جملات سوالی که زیاد شنیده می‌شه بین بچه‌ها «استارت کنیم؟» هست. این به معنی این هست که بازی «ندای وظیفه» (Call of Duty) رو شروع کنیم؟ و معمولا شروع می‌کنیم D:

سومش: یکی از دوستان (آرش) سرِ ناهار به کارمند جدید گفت که: «ببخشید اگر ما بعضی وقت‌ها سر وصدا می‌کنیم. مزاحم که نیستیم؟» و کارمند جدید گفته بود که نه و این‌ها. بعد گفته بوده که روز اول مشغول کار بودم. یهو دیدم که سر و صدا شد. یکی می‌گه «احسان رفت بالا. بُکُشِش». اون یکی می‌گه «دیدمش!». یکی دیگه داد می‌زنه «فرار کنید». یکی فریاد می‌زنه «نرید اون‌جا». دیگری می‌گه «تو از اون طرف برو» و …
بعد گفت: «فکر کردم سوسک اومده و شماها از سوسک می‌ترسید. از این حرف‌هاتون هم این‌طور برداشت کرده بودم که مثلا احسان از سوسک می‌ترسیده و رفته بالا و …»!

برای یادآوری آینده‌ها: امروز آقای منتظری دار فانی رو وداع گفت.

پروانه

پروانه

برای دیدن عکس بزرگ‌تر و صد البته با جزئیات بیش‌تر رویش تلیک کنید

زندگی عادی جریان داشت. تعدادی از بچه‌ها بسکت‌بال بازی می‌کردن. سروصداهایی هم از طرف در خیابون قدس می‌اومد. تصورم این بود که اقلا باید ۲-۳ هزار نفری جمع شده باشن. تعداد، خیلی کم‌تر بود. حدود ۴۰۰ نفر. چون حدس می‌زدم که خبر خاصی نشه، تصمیم گرفتم برم یه سری به جلوی لانه‌ی جاسوسی بزنم و برم سر کار. نیروی ضد شورش جلوی در دیوار دفاعی(!) تشکیل داده بود و به همین دلیل رفقای سبز نتونستن برن بیرون. منم از در دندون‌پزشکی رفتم بیرون که برم سمت لانه. زنگ زدم به رفیقی، گفت این‌جا خبری نیست و اینا؛ رفته بود لانه. این شد که تصمیم گرفتم برگردم تو دانش‌گاه و حوادث رو تعقیب کنم تا نتیجه. آخه «ما الان در یه برهه‌ی حساس تاریخی واقع شدیم، باید روایت‌گری کنیم». رفقای سبز هنوز جلوی در قدس مشغول بودن که رسیدم. شعار می‌دادن؛ «مرگ بر دیکتاتور» دیگه بالاترین چیزی بود که گفته می‌شد. دوستان، خیلی دلشون می‌خواست که مورد تعرض برادران ضدشورش واقع بشن. از انواع اهانت‌ها بهشون هم دریغ نکردن. ولی خب نشد که بشه… (یه روایت دیگه)

جمعیت هنوز در همون حد بود با این تفاوت که تقریبا اندازه‌ی همین جمعیت، اطراف ایستاده بودن و ماجرا رو تماشا می‌کردن. حدود ساعت ۱۰:۳۰ بود که از این در منصرف شدن. به قول یکی از تماشاگران که همون‌جا با هم آشنا شدیم (از طریق تیکه‌هایی که در جواب شعارها می‌انداختیم(آروم البته)) باید تمام درها می‌رفتن و سلام می‌دادن! اگر چندنفر دیگه از رفقا بودن، در پاسخ، شعارهایی هم ما می‌دادیم؛ اما رفقا رفته بودن لانه. وقتی داشتیم راه می‌افتادیم، یکی از سبزها گفت «نمی‌ذارن بریم بیرون، چار تا از همین‌ها رو بگیریم بزنیم». ماها رو می‌گفت

راه افتادن به سمت قسمت ایرانیت‌شده‌ی روبروی دانش‌کده‌ی حقوق. این محل برای تجمع‌هایی که می‌خوان به خودشون روحیه بدن جای خیلی خوبیه. اصلا جوری صدا رو بازتاب می‌کنه که جمعیت چهار برابر نشون می‌ده. بعد از این هم طبیعتا در اصلی دانش‌گاه؛ جایی که می‌شه با جذب حمایت بیرونی شیطنت کرد. ضدشورش تمام اون قسمت رو هم بسته بود. پس چاره‌ای نبود جز تند کردن شعارها. ضمنا رفقا رفته بودن لانه.

شعارها تندتر و تندتر می‌شد. ایستاده بودم بین سبزها. چند نفر دیگه هم بودن که ایستاده بودیم و نگاهشون می‌کردیم. اون‌قدری نبودیم که بخوایم در مقابل جواب بدیم (رفقا رفته بودن لانه). حدودای ساعت ۱۱:۳۰، تصمیم گرفتن که بشینن رو زمین و هم‌چنان شعار بدن. طبیعتا بیش‌تر معلوم بودم. داشتم شعارها رو می‌نوشتم تا اگر جایی، وقتی، لازم شد، استفاده کنم. تعدادی از سبزها که این صحنه رو دیدن، تصور کردن که من مثلا درحال شناسایی هستم و دارم اسمی، چیزی یادداشت می‌کنم. شروع کردن به عکس گرفتن و فیلم گرفتن. خلاصه معروف شدیم رفت! اما حیف که رفقا رفته بودن لانه.

ساعت حدود ۱۲ بود که یادم افتاد اذون شده. رفتم مسجد. جمعیتی در حد سبزها با تماشاچیاشون در حال نماز بودن. ظهر رو که خوندم، گفتم برم سر کار دیگه. دوستی گفت که نشنیدی چه جسارت‌هایی به آقا کردن؟ خوبه که رفقا رو جمع کنیم و حضوری به هم برسونیم تا اگر انعکاسی هم داره این قضایا، این‌قدر فضای دانش‌گاه غیرواقعی جلوه نکنه. عقلای قوم می‌گفتن که نمی‌شه بچه‌ها رو جمع کرد؛ رفقا رفتن لانه. اما ما کارمون رو کردیم و ۳۰ نفری رو تونستیم جمع کنیم. رفتیم پشت سر سبزها و در سکوت، فحاشی‌ها و اهانت‌هاشون رو می‌شنیدیم. شخصا گاهی برای من خیلی سخت می‌شد، تحمل اهانت به کسی که بیش از هر کس دیگه‌ای دوستش دارم. اما چاره چی بود؟

دو تا از دخترهای سبز تکیه زده بودن به نرده‌ها. شنیدم که گفت «اینا اصلا دانش‌جو نیستن. معلوم نیست چه‌طوری اومدن این‌جا» (نقل به مضمون). کارتم رو از جیبم در آوردم و نشون دادم. گفت «حالا که چی؟ همین که کارت داری و این‌جا تو دانش‌گاه وایسادی یعنی دانش‌جویی؟». شخصا کم آوردم. حدس زدم اصلا کارت دانش‌گاه تهران رو نمی‌شناخت. یه دختر دیگه که کاملا صورتش رو پوشونده بود، به یکی دیگه گفت شما دانش‌جویی؟ گفت بله. گفت می‌تونم کارتت رو ببینم. پسره گفت هروقت کارت شما رو دیدم، شما هم می‌تونی ببینی(این دیالوگ در کمال آرامش گفته شد از هر دو طرف). یهو دیدم دختره داره داد می‌زنه که «تو کی هستی که می‌خوای کارت منو ببینی»

یکی از بچه‌ها که نرفته بود لانه، رفت و پوسترهای اضافه مونده رو آورد که لااقل ساکت وایسادیم، بگیریم دستمون. نوشته بود «می‌رویم تا خط امام بماند» از شهید رجب‌بیگی (از دانش‌جویان دانش‌کده فنی). عجیب بود؛ عده‌ای انگار رکیک‌ترین فحش‌ها رو بهشون داده باشی، هی چپ و راست می‌رفتن و می‌اومدن و متلک می‌انداختن. ماها هم قرار گذاشته بودیم که نقش پایه تابلو رو بازی کنیم.

از ساعت ۳ کم‌کم جمعیت سبزها کم می‌شد. یادم می‌آد گفته بودن تو خیابون می‌مونن تا دولت کودتا رو سرنگون کنن! بالاخره ساعت حدود ۴:۰۰ بود که نیروهای حراست دانش‌گاه جمع کردن رفتن! به سبزها و به همه می‌گفتن که مسئولیت با خودتونه. ماها رفتیم. تاثیری در اراده‌ی پولادین(!) سبزها نداشت.

حدود ساعت ۴:۳۰ همون ۷۰ نفری که از سبزها پشت میله‌ها مونده بودن، برگشتن به سمت داخل دانش‌گاه، که تازه ماها رو با پوستر‌ها دیدن. شروع کردن به فحاشی به ماها که خب، ماها پایه(!) بودیم. بعد از رد شدن سبزها، همون ۳۰ نفری که بودیم رفتیم پشت میله‌ها و یه دلی از عزا در آوردیم یکی از عوامل نیروی انتظامی که مرد میان‌سالی با ته‌ریشِ سفید بود، خیلی خوش‌حال بود. می‌گفت بِکَنید این پارچه‌های سبز رو (همون‌هایی که سبزها بسته بودن به همه‌جا). ضدشورشی‌ها و نیروهای بسیج‌شهری خیلی از خودشون سعه‌ی صدر نشون دادن. اگر اندکی به تحریک سبزها که از صبح به‌شون فحاشی می‌کردن پاسخ داده بودن معلوم نبود چی می‌شد؛ درحالی که رفقا رفته بودن لانه.

موقع برگشت دوتا از سبزها داشتن با بچه‌های ما مجادله می‌کردن که رفتم جدا کردم. گفتم بیا باباجون ببینم چی می‌گی. خیلی دوستانه شروع کردیم به صحبت. گفتم دانش‌جویید؟ گفتن آره. گفتم یعنی کارت هم دارین؟ گفت این‌قدر دروغ و دغل زیاد شده که باید تو دانش‌گاهِ خودمون هم اثبات کنیم خودمون رو. خندیدم. گفتم نه! نمی‌خواد ثابت کنی. تو ادامه‌ی بحث جایی گفت «۱۰ سال پیش دانش‌گاه فلان، فلان‌چیز می‌خوندم». گفتم یعنی الان داری دکترا می‌خونی؟! گفت ولش کن. گفتم نه، جدی؛ چی می‌خونی؟ گفت بی‌خیال شو. بی‌خیال شدم.

آخرین اتفاق امروز خوب بود. خیلی. با محمد صحبت کردیم. گپ و گعده‌ی نیم‌ساعته. چه‌قدر این پسر گله. چه‌قدر این پسر بامعناست. از زندگی غربی گفت و از کار فرهنگی و کرسی‌های آزاداندیشی و دانش‌گاه و حوزه و علامه و آقای جوادی آملی و آقای بهجت و آقا و ولایت فقیه و قرآن و قرآن و قرآن…

دیگران:

گزارشی از حضور پرشور سبزها در ۱۳ آبان

روز مبارزه‌ی واقعی

فوق برنامه

حواشی ۱۳ آبان

فریاد مرگ بر آمریکای دانش‌جویان ۱

فریاد مرگ بر آمریکای دانش‌جویان ۲