پس‌نگاشت:  می‌فرماید که: «مطمئن نیستم كه با اصل شعر كاملا منطبق باشه احتمالا بعضی ابیات جابجا شده، برخی از قلم افتاده.

همان‌كه مادرِ دوران چو او نزاده، تویی
خدا اگر به كسی تابِ عشق داده، تویی
خلیفه روی زمین او اگر نهاده، تویی
بهل كه ساده بگویم، امام‌زاده تویی
تو كیستی كه برایت علی غریبی خواند
تو كیستی كه فقط از تو دلفریبی ماند
به تکه تکه نعشت دخیل باید بست
دخیل بر کرم جبرئیل باید بست
دعای صحت و حرز سلامتی مینی است
که زیر پای چپ مرتضای آوینی است
به زیر لب تو چه خواندی که آسمان خم شد
و از میان زمین مرد واپسین کم شد
به زیر لب تو چه خواندی که ره نشان دادند
و تحفه نعش تو را دست آسمان دادند
به زیر لب تو چه خواندی که قفل بسته شکست
و بغض مانده مردان دل شکسته شکست
به زیر لب تو چه خواندی؟ بگو، بلند بگو
ز کاروان عقب افتادگان کم اند، بگو
جنوب جای عجیبی است، آسمانش نیز
بهشت شاهد ما و فرشتگانش نیز
بهل که در بگشایند او جنوبی بود
کلون کنند و بگویند روز خوبی بود…»

پس‌نگاشت: و خود شاعر اشاره می‌کند به این‌جا

جایی از این مسیر یک نفر از گوشه‌ی رود، یه شیشه جوهر سیاه می‌ریزه تو آب.

توی اون مقطع از رود فقط همون گوشه سیاه می‌شه… هرچی جلوتر می‌ری، سیاهی گرچه شدتش کم می‌شه، ولی گستردگیش زیادتر می‌شه. جوری که در انتها اگر بخوای آب زلال داشته باشی -اگر تازه مقدور باشه!- خیلی مشقت داره.

…

امروز آقای پناهیان بعد از صحبتش گفت بذارین کمی از امام رضا (علیه‌السلام) بگم، و گفت. به یه نکته‌ی ظریفی اشاره کرد که تابه‌حال نشنیده بودم. گفت مامون وقتی از پس امام رضا تو مباحثه‌ها برنیومد، دست به یه کار عجیب زد که خیلی‌ها این رو از علم‌دوستی مامون می‌دونن ولی ماجرا چیز دیگه‌ایه. مامون دارالترجمه راه انداخت و شروع کرد به ترجمه‌ی فلسفه و منطق یونان به عربی…

ماجرا روشنه؟!

منبع اصلی

جهان‌نیوز

رجانیوز

چرا کسی تکذیب نمی‌کنه؟

پس‌نگاری: منظور از عوضی‌ها، منابع صیهونی‌ هستن.

پس‌نگاری: خب خدا رو شکر

حاجی تو دل کویر انار می‌کاشت

فکر می‌کنم امام زمان این‌جوری دیگه گول نخوره! مردم بیاین یه فکر دیگه بکنیم. یه جوری آقا رو مجاب کنیم که بیاد. فقط همین یکی از طایفه‌ی رحمت و صداقت و عدالت و ساده‌گی مونده‌ها. یه همت کنین ایشونم …؛ دیگه رااااحت!

من: آقا حالا‌حالاها ظهور نفرمایید شما را به خدا. می‌کشیم‌تان‌ها! خود دانید.
آقای بهجت: کاری کنیم که اگر امام آمد، به او تیر نیاندازیم…

دومش: دوستی پیش‌نهاد تغییر عنوان «وبلاگ من» را داده بود. دارم به‌اش فکر می‌کنم. اگر نام مناسبی سراغ دارید منو محروم نکنین…(با توجه به شناختی که در این چند وقته پیدا کردید لطفاً… مثلاً نفرمایید، بنفشه‌های قهوه‌ای یا مثلاً بزغاله‌ای تنها… یا هم‌چه چیزهایی)

پس‌نگاری: پاراگراف دوم از شطحیات است! منظورم هرگز این نیست که امام حسین(علیه‌السلام) گول خوردند…

برای این‌که فرهنگ جست‌و‌جو برای یادگرفتن چیزهایی که (احیاناً) بلد نیستیم، جا بیفته، دوستان مراجعه کنند به این سایت خوب؛ تنزیل

اگه حرفی برای گفتن تو این‌جا دارید لطفاً دریغ نکنید… دعاتون خواهم کرد انشاالله

پس‌نگاری: پس از اتفاق تاسف‌برانگیزی که تو اون بحث اتفاق افتاد با کلمه‌ی عبور محافظتش کردم… وای بر من … وای بر ما … برای دوستانی که می‌شناسم، اعنی همین سه چهار نفری که از ابتدا بحث می‌کردند کلمه‌ی عبور رو می‌فرستم.

پس‌نگاری: می‌دونید چه مزه‌ای می‌ده، آدم از ۱۱:۲۰ شب تا ۶:۰۰ صبح همین‌جوری ping 4.2.2.2 بزنه و جواب بگیره که destination host unreachable؟ به عبارت دیگه هنوز برای کسی نامه نزدم… دوستان از جهت تاخیر منو می‌بخشن!

پس‌نگاری: فرستادم

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز:

استاد «آراسته»، به روایت «رضا امیرخانی»

پس‌نگاری: از این‌جا آوردمش!

پس‌نگاری: حالا که خوب فکر می‌کنم، یه تیکه‌هاییش رو قبلاً تو لوح خونده بودم. اون‌وقتا که «امیرخانی» تو لوح می‌نوشت.

از این‌جا به فکر نوشتن اینا افتادم که نمی‌تونم هرچی از دهنم در می‌آد بهش بگم… خیلی حرصم گرفته. دوست دارم هرچی فحش بلدم بهش بدم یا بگم لااقل اون …ت رو بردارد!(می‌دونم یه‌کم غیرمنطقیه ولی دوست دارم بگم بهش و نمی‌شه!)

گاهی آدم‌ها به اندازه‌ی گوجه‌فرنگی می‌ارزن! گاهی آدم‌ها خیلی حقیر می‌شن! … خیلی حقیرتر از اونی که بشه فکرشو کرد…

«یا علی مددی»

پس‌نگاری: بعد از نوشتن این مطلب، چیزی که این زیر می‌نویسم رو روی میزم دیدم؛ سعی کردم رسم‌الخط رو حفظ کنم:

«آرمان‌خواهی انسان
مستلزم صبر بر رنجهاست
پس برادر خوبم، برای جانبازی در راه
آرمانها یاد بگیر که در این سیاره رنج
صبورترین انسانها باشی»

لازم نیست بگم که از «سید شهیدان اهل قلمه»! لازمه؟