محل کار یه کتاب‌خونه هست که بازمانده از زمان مدرسه‌گی اون ساختمونه. کلی کتاب قشنگ توش هست. به طور اتفاقی رفتم یه کتاب که عنوانش «سوره، مجموعه داستان، دفتر اول-دفتر دوم» بود رو برداشتم… بیش‌تر به این دلیل که انتشارات «من او»ی رضا امیرخانی، سوره بود. دی‌ماه ۱۳۶۰ چاپ شده و تیراژش ۳۰۰۰۰ نسخه بود! ۳۰۰۰۰ خیلی زیاده. جدیداً کتاب داستان ندیدم بیش‌تر از ۳ تا ۵ هزار نسخه چاپ بشه!

داستان‌های اول و دومش رو خوندم که قشنگ بود، دومی بیش‌تر. اسمش «آقای نویسنده» و نویسنده‌ي هر دو داستان «محسن مخمل‌باف» بود!!! این آدم چی شده که حالا این‌شکلی شده نمی‌دونم. داستان یه آقاییه که تو زندانه و یه آقای نویسنده -که جرم کلی از هم‌قطاراش خوندن کتاب‌های اونه!- هم مراد این آقاست. داستانِ کوتاهه تقریباً. یه‌ذره درون‌مایه طنز هم داره.

همین!

پس‌نگاری: اسم داستان اولش هم «شب مرگ ستاره» بود